Gisteren dacht ik het al gelezen te hebben ergens, vanmorgen stond het in de Volkskrant en nu krijg ik een blog-post erover doorgestuurd. Het bericht lijkt nu dus wel waar te zijn. De Starbucks gaat filialen sluiten, honderden zelfs. In mei van dit jaar ben ik in NYC geweest en daar verbaasde ik mij al over het gigantische aantal Starbucksvestigingen. Als avenue of street doe je daar niet meer mee als je maar één vestiging hebt. De expansiedrift is zover doorgeslagen dat er zowat op elke hoek eentje zit. En dan gaan we het nu nog maar niet hebben over de concurrenten die ook in elke straat zitten en waar je ook koffie (vaak goedkoper) kunt krijgen.

Als echte koffieliefhebber moet je natuurlijk eigenlijk niet bij de Starbucks zijn, maar het is wel goed drinkbaar in een land waar de rest van de koffie slootwater is. Maar goed, het verbaasd mij niet zo heel erg dat er filialen dicht moeten in de VS. In Europa gaan de uitbreidingen overigens gewoon door, al blijft het in Nederland voorlopig beperkt tot de huidige drie vestigingen (allemaal op Schiphol).

Het mooiste aan Starbucks vind ik eigenlijk de muziek en de cake. Neil Diamond op de achtergrond met If I don’t see you again, drinkbare cappuccino en stuk iced lemon cake…